Schodobiegacze na 55. piętrze. Jak z firmowego partnerstwa wyciągnąć prawdziwy Employer Branding

„Po co ja sobie to robię?”

„Głupota jednak przychodzi z wiekiem”.

„To był definitywnie ostatni raz”.

…i cała seria innych myśli, których ze względu na majestat najwyższego wieżowca w Unii Europejskiej przez wrodzoną kulturę po prostu nie zacytuję. Dokładnie to krążyło mi w głowie podczas pokonywania kolejnych pięter klatki schodowej Varso Tower.

A jednak biegnę dalej. Od czterech lat jestem opiekunem tej inicjatywy w PZU i z każdym rokiem utwierdzam się w przekonaniu, że za rurami technicznymi i surowym betonem kryje się jedna z najciekawszych lekcji z zakresu komunikacji wewnętrznej i budowania zaangażowania, jaką przyszło mi odebrać.

Kiedy rozdanie wejściówek to za mało

Kiedy w pierwszym roku PZU Zdrowie zostało partnerem Biegu na Varso, zderzyliśmy się z klasycznym problemem: frekwencją. Pakiety startowe leżały, entuzjazm był umiarkowany, a perspektywa wbiegnięcia na 55. piętro w letni poranek brzmiała dla większości jak wyrafinowana forma kary, a nie benefit.

Gdy projekt trafił w moje ręce, postawiłem sprawę jasno: żeby wykorzystać wizerunkowy i integracyjny potencjał takiego wydarzenia rzucić linka na intranet i liczyć na cud. Employer Branding nie dzieje się w Excelu. Potrzebny jest lider projektu. A jeśli nikt nie wyrywa się do tej roli – sam musisz się nim stać.

Lider w takim projekcie nie może być tylko urzędnikiem od sprawdzania listy obecności. Musi być punktem kontaktowym z krwi i kości: kimś, do kogo każdy może napisać z najbardziej prozaicznym pytaniem o szatnię, buty czy tempo, i kto zna odpowiedź na każde z nich. Przede wszystkim jednak lider musi założyć numer startowy i wbiec na tę górę razem z resztą. Autentyczność to jedyna waluta, która nie traci na wartości.

Narodziny „Schodobiegaczy”

Rozwiązanie problemu frekwencji okazało się zaskakująco proste, ale wymagało stałej obecności. Powołałem do życia Schodobiegaczy – dedykowaną społeczność na firmowym Teamsie. Zamiast sztywnych maili stworzyliśmy przestrzeń, w której zawodnicy wymieniali się doświadczeniami, wrzucali zrzuty z treningów, wspólnie narzekali na zakwasy i wzajemnie nakręcali się do startu.

Drugim strategicznym elementem były koszulki. W pierwszych dwóch edycjach firmowe trykoty ocierały się o kategorię „creepy” – straszyły drętwymi, nieśmiesznymi hasłami, które gwarantowały, że po zawodach wylądują na dnie szafy jako szmaty do mycia okien. Od dwóch lat sam biorę na siebie ich projektowanie. Zasada jest bezkompromisowa: koszulka ma wyglądać tak dobrze i mieć taką jakość, by każdy z nas z dumą założył ją później na zwykły trening, siłownię czy do biegania po parku. Zero jednorazowości.

W dniu startu domykamy proces od A do Z: na szczycie czeka pamiątkowa sesja foto z widokiem na panoramę miasta, a w tym roku poszedłem o krok dalej. Wbiegłem na 55. piętro, kręcąc jednocześnie ujęcia w pionie, na gorąco zmontowałem dynamiczny spot wideo i wrzuciłem go w sieć, budując zasięgi w mediach społecznościowych.

Efekt? Po czterech latach konsekwentnego budowania tej tradycji nie muszę już nikogo namawiać. Na dwa miesiące przed ogłoszeniem zapisów moja skrzynka zapełnia się pytaniami od pracowników: „Sebastian, czy w tym roku znowu biegniemy?”. Oczywiście, że biegniemy.

Szybciej o dwie minuty, silniejsi o relacje

Tower running to sport specyficzny – wymaga wyłączenia instynktu samozachowawczego na rzecz rytmicznego pokonywania stopni w dusznej klatce schodowej. Ale to nie cyfry w tabeli wyników dają największą satysfakcję.

Prawdziwą wartością jest to, co dzieje się na dole przed startem i na tarasie widokowym po przekroczeniu mety. Wspólne przygotowania i start to genialna okazja do poznania ludzi, z którymi na co dzień wymienia się jedynie formalne maile. Sportowa ferajna z PZU Zdrowie i całej Grupy PZU po raz kolejny udowodniła, że łączy nas znacznie więcej niż identyczne barwy na koszulkach. Teraz przynajmniej wiem, do kogo w biurze uderzać po profesjonalne porady biegowe.

Najbardziej bawi mnie w tym wszystkim jeden fakt: dziś to ja organizuję sportową społeczność i zachęcam kolegów z korporacji do wylewania siódmych potów na schodach. Tymczasem jeszcze pomiędzy dwudziestym a trzydziestym rokiem życia do jakiejkolwiek aktywności fizycznej podchodziłem z dystansem, jaki weganin rezerwuje dla niedzielnego schabowego.

Najwyraźniej ludzie naprawdę się zmieniają – czasami potrzebują tylko odpowiedniej klatki schodowej i dobrej drużyny.

Errata: Jak przygotować się do biegu towerrunningowego?

Stojąc w kolejce po pakiet startowy, przysłuchałem się rozmowie pewnego pana, który jak twierdził był po siedemdziesiątce i pań obsługujących wydawanie pakietów. Ów leciwy mężczyzna próbował wyprosić możliwość ponownego biegu, bo był niezadowolony z osiągniętego rezultatu. Ze względu na logistykę tego przedsięwzięcia nie było takiej możliwości. Jako, że był to mój pierwszy bieg postanowiłem porozmawiać z człowiekiem, który mógłby być moim dziadkiem, a 53 piętra nie zrobiły na nim wrażenia. Polecił cieszyć się biegiem i pilnować oddechu. I to jest rada, którą mogę dać każdemu.

Nie zrozumcie mnie źle… Samo wbiegnięcie na Varso Tower nie jest sportowym wyzwaniem. „Pionowy dystans 230 metrów, na który składają się 53 piętra i 1382 stopnie”, Brzmi strasznie, ale… W biegu biorą udział osoby w różnym wieku, uprawiające (bądź nie) różne sporty, osoby po amputacjach kończyn, a nawet strażacy w pełnym rynsztunku i maskach gazowych. I dają radę. Idąc powolnym, jednostajnym tempem wejście zajmie nam około 25 minut. Prawie każdy jest w stanie maszerować po górach przez 25 minut, a to bardzo podobny wysiłek.

Jak więc przygotować się do biegu, nie będąc aktywnym sportowcem? Nie jestem biegaczem, moją aktywność fizyczną ograniczam do 2-3 treningów siłowych w tygodniu. W tym roku, na kilka tygodni przed biegiem musiałem zamienić siłownię na szpital ze względu na chorobę bliskiej osoby. Stres zabrał mi kilka kilogramów mięśni, ale nie zabrał ducha walki.

Do startu przygotowywałem się trzy tygodnie. Miałem 6 jednostek treningowych, więc skupiłem się na przygotowaniu motorycznym i wydolnościowym. Jako rozgrzewkę przed klasycznym treningiem chodziłem po schodach, skupiając się na rytmie i oddechu przez nos. Na siłowni zmniejszyłem obciążenie jednocześnie dodając liczbę serii i powtórzeń. Było mi łatwiej, bo siłownia, na której trenuję mieści się na 18. piętrze, ale pamiętaj, że nadadzą się każde schody. Ważne! Schodzenie po schodach jest niezdrowe dla Twoich kolan!

Jak biec? Ustaw się na linii startu, a gdy zobaczysz zielone światło po prostu biegnij. Pierwszy odcinek pokonuje się po chodniku wzdłuż budynku. Warto pokonać go szybkim truchtem, by dać organizmowi bodziec do wytworzenia adrenaliny. Przed zdobyciem tarasu czekają na Ciebie trzy klatki schodowe i jeden dłuższy korytarz. Na każdym piętrze czeka wolontariusz więc nie bój się, że zabłądzisz.

Bieg na Varso to nie maraton, jednak musisz mądrze gospodarować swoimi siłami. Pierwsze piętra idą łatwo. Możesz pokonywać 2-3 schodki, niczym profesjonaliści wybijać się z poręczy, jeśli jednak przepalisz się zbyt szybko skończysz jak zając, który przegrał z żółwiem. Warto narzucić sobie wymagające, ale dostosowane do Twoich możliwości tempo – w końcu to wyścig!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *