Kultura nie istnieje tylko po to, by przekazywać wartości. Lwia część wytworów niematerialnych powstała po to, by cieszyć, bawić i wypełniać czas – i nie ma w tym nic złego. Nic złego, dopóki nie porównasz disco polo do popularnej fantastyki. Wtedy obrońcy Harry’ego Pottera przestają być pacyfistami. Oto moje 5 podobieństw.
- Nawet ci, którzy nie słuchają disco polo, znają „Jesteś szalona” itp. Tak samo nawet ci, którzy nie czytali ani nie oglądali Harry’ego Pottera (jak na przykład ja), znają specyfikę tego fenomenu. BUM na HP wybuchł, gdy miałem jakieś dziewięć lat. Z początku byłem mu przychylny, miałem nawet ochotę przeczytać chociaż pierwszą część serii. Gdy jednak moi rówieśnicy zaczęli zaopatrywać się w różne gadżety z nim związane, po raz pierwszy zwątpiłem w ludzkość. Miejcie mnie za egocentryka, ale dalej uważam, że plastikowa miotła za 150 zł to nie jest gadżet potrzebny dziewięciolatkowi. Nie jest to wytwór mojej wyobraźni – jeden z kolegów z podstawówki opowiadał mi kiedyś o wymarzonym prezencie na Gwiazdkę i była to oczywiście zabawkowa miotła. Szok, jakiego doznałem, trwa do dzisiaj. Choć jestem już trochę starszy, nadal nie oglądałem, nie czytałem ani nie interesowałem się Harrym Potterem, nawet gdy leciał w TVN-ie.
- „Nie mów, że nie lubisz disco polo, bo widziałem, jak słuchasz!” Tak, to racja – słuchanie disco polo sprawia mi radość. Podoba mi się twórczość Braci Figo Fagot, jak i całej Git Produkcji czy wcześniej SF Skurcz. Sęk w tym, że nie są to takie gwiazdy disco polo, jakie były serwowane przez Disco Relax. Panowie robią to w formie żartu. Za ich słuszny literacki odpowiednik mianuję Jakuba Wędrowycza. Oba te źródła rozrywki wywołują uśmiech na mojej twarzy. Nie biorę tej treści na serio, a tym bardziej na poważnie. To lekka lektura, która ma za zadanie bawić – i to zadanie spełnia w zupełności. Lubię także starsze disco polo za dystans do rzeczywistości, który jest dla mnie swoistą inspiracją.
- Fantastyka jest spoko, bo wszyscy ją czytają. Ludzie, od których słyszę ten argument, rzadko należą do odbiorców muzyki disco polo. A więc czy poglądy szerokich mas ludzkości są adekwatne do ich wartości merytorycznej? Nie sądzę. Spójrzmy tylko na wyniki wyborów… Koniec polityki.
- „Nie przeczytałam Potopu, bo był za długi i nie czytam lektur. Za to Władca Pierścieni bardzo mi się podobał.” Kolejny powiew geniuszu i siły argumentu. Polska Trylogia ku pokrzepieniu serc – pełna cudownych metafor, dynamicznej akcji i świetnie rozbudowanych, wciągających wątków – nie jest warta atencji czytelnika „jedynej słusznej trylogii”, gdzie elfy hasają po baśniowych polach, a stworki z dużymi oczami wraz z pierścieniem prześladują ludzkość. Ja naprawdę próbowałem to przeczytać. Udało mi się obejrzeć ekranizację i oprócz paru przebierańców chodzących po lesie nie było tam NIC ciekawego.
- „Znam się na literaturze, bo czytałem Ja, inkwizytor.” Brzmi to tak samo autentycznie jak: „Znam się na muzyce, bo słuchałem Topless”. Obie gałęzie to czysta rozrywka. Jest miło, fajnie i pogodnie, ale to wszystko. Szybko wpada w ucho lub oko i szybko z niego wypada. Nic nadzwyczajnego. Nie uważam się za mądrego człowieka – w gruncie rzeczy jestem… Przeciętny. Tak więc czekam na komentarze próbujące przekonać mnie do wodotrysku mądrości płynącej z każdej książki, w której pojawiają się elfy.
Obiektem tego wpisu jest popularna fantastyka i rzesze jej czytelników, którzy książki biorą zbyt serio. Świat jest piękny, bo możemy spierać się o ciągi znaków, które ktoś napisał i wydał na papierze. Życzę sobie, a także Wam drodzy bracia i siostry po piórze takich problemów.
